Prawo — pełne teksty

Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic.

Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione.

Przepisy ustawy nie dotyczą: 1) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego funkcjonariuszy oddelegowanych do Biura Nadzoru Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy; 2) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i porozumień międzynarodowych; 2a) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie funkcjonariuszy straży granicznych państw członkowskich Unii Europejskiej przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonywaniem, za zgodą właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej, zadań określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej; 2b) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie zagranicznych funkcjonariuszy biorących udział we wspólnej operacji, o której mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2c) broni i amunicji lub ich istotnych części gromadzonych przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych w celu tworzenia, utrzymywania lub udostępnienia rezerw strategicznych lub których zakup, magazynowanie, dystrybucja, wydawanie lub inne zadania zostały powierzone tej Agencji zgodnie z art. 29 lub art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o rezerwach strategicznych; 3) obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie odrębnych przepisów; 4) przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

1. Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć: 1) broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową; 2) broń pneumatyczną; 3) miotacze gazu obezwładniającego; 4) narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu: a) broń białą w postaci: – ostrzy ukrytych w przedmiotach niemających wyglądu broni, – kastetów i nunczaków, – pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału, – pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy, b) broń cięciwową w postaci kusz, c) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni palnej. 3. W rozumieniu ustawy amunicją są naboje przeznaczone do strzelania z broni palnej. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez to rozumieć również państwa trzecie traktowane na równi z nimi na podstawie umowy w sprawie włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. 5. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez zbywcę broni palnej w państwie początkowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności tego zbywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji; 2) uprzedniej zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez nabywcę broni palnej w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności tego nabywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji.

1. Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję. 2. Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy. 3. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu strzelniczego.

1. Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego. 2. Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.

(uchylony)

1. W rozumieniu ustawy bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. 1a. W rozumieniu ustawy za dający się przystosować do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego uznaje się przedmiot, który ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może być łatwo przerobiony w celu miotania. 2. W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego. 3. W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.

W rozumieniu ustawy Europejska karta broni palnej jest imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość, a energia kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J.

Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej o rodzajach broni palnej, której: 1) posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia; 2) przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

1. Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. 2. Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. 3. Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. 4. Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. 5. Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o których mowa w ust. 1–4. 6. Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony. 7. Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową. 8. Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji.

1. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. 2. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: 1) ochrony osobistej; 2) ochrony osób i mienia; 3) łowieckich; 4) sportowych; 5) rekonstrukcji historycznych; 6) kolekcjonerskich; 7) pamiątkowych; 8) szkoleniowych. 3. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności: 1) stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia; 2) posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów – dla pozwolenia na broń do celów łowieckich; 3) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych; 4) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie rekonstrukcji historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w działalności statutowej – dla pozwolenia na broń do celów rekonstrukcji historycznych; 5) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich; 6) udokumentowane nabycie broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia – dla pozwolenia na broń do celów pamiątkowych; 7) posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. 3a. Za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata. 4. Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: 1) do celów ochrony osobistej: a) broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, c) miotaczy gazu obezwładniającego; 2) do celów ochrony osób lub mienia: a) broni, o której mowa w pkt 1, b) pistoletów sygnałowych, c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm; 3) do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów; 4) do celów sportowych – broni palnej: a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, c) gładkolufowej, d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego); 5) do celów szkoleniowych – broni, o której mowa w pkt 1–4; 6) do celów rekonstrukcji historycznych – broni alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej; 7) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o której mowa w pkt 1–6. 5. Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci: 1) samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość; 2) broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty; 3) broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku, z wyłączeniem pozwolenia na broń do celów łowieckich; 4) broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu. 5a. Broń, o której mowa w ust. 5 pkt 3, posiadana na podstawie pozwolenia na broń do celów łowieckich może być używana wyłącznie do wykonywania odstrzału sanitarnego z nakazu wydanego na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. 6. Zabronione jest posiadanie amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci: 1) amunicji z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej amunicji; 2) amunicji z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń wykonany z materiału twardszego niż stop ołowiu; 3) amunicji z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej; 4) amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe elementy amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską. 7. Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni. 8. Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji. 9. W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń.

1. Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej. 2. Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat. 3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres. 4. Europejska karta broni palnej traci ważność i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni. 5. W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o: tożsamości osoby posiadającej broń palną lub dopuszczonej do jej posiadania; danych identyfikacyjnych broni wraz z kategorią; okresie ważności karty; celu lub warunkach pozwolenia; utracie lub zbyciu broni; państwach UE, na których terytorium posiadanie danej broni jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia; wpisach innych państw UE; oświadczeniach wynikających z przepisów UE. 6. Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o przewozie, przywozie i wywozie broni palnej oraz o warunkach takiego przemieszczania. 7. Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie – właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej. 8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór Europejskiej karty broni palnej.

1. Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. 2. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego. 2a. Polski związek sportowy nie może warunkować dopuszczenia do egzaminu, o którym mowa w ust. 2, dłuższym niż miesięcznym członkostwem osoby wnioskującej o dopuszczenie do egzaminu w klubie posiadającym licencję tego związku. 3. Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych.

Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku: 1) gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów; 2) używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu; 3) używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji; 4) dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej; 5) dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych; 6) posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych; 7) posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA; 8) posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego; 9) posiadania broni pneumatycznej; 10) posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz replik tej broni; 11) posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm.

1. Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. 2. Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. 3. Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

1. Dopuszcza się nabywanie broni lub amunicji przy użyciu środków porozumiewania się na odległość. 2. Nabywając broń, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, lub amunicję do tej broni w sposób, o którym mowa w ust. 1, przed wydaniem broni lub amunicji nabywca dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio: zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 (nabywca z RP); uprzednią zgodę przewozową (nabywca z innego państwa UE, gdy transakcja dotyczy broni palnej lub amunicji); albo upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji, zalegalizowane przez konsula RP lub opatrzone apostille. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zbywca wypełnia zgodę przewozową i przedkłada ją do poświadczenia organowi, o którym mowa w art. 43 ust. 6.

1. Nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek rejestracji nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1, 4, 5, 7, 8, 10 i 11. 2. Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych – dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych. 3. Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1–4. 4. Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza broni albo w świadectwie broni. 5. Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej potwierdza się w karcie rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni. 6. Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz osoby, która nie ma ukończonych 18 lat. 7. Broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która nie ma ukończonych 18 lat albo nie przedstawi orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3, oraz informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. 8. W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej. 9. W przypadku wydania decyzji o odmowie zarejestrowania Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych – Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu. Koszty deponowania ponosi osoba zgłaszająca broń do rejestracji.

Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji.

1. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; 5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. 2. Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich. 3. Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. 4. Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. [Obowiązek okresowy NIE dotyczy celu sportowego ani kolekcjonerskiego.] W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że osoba należy do wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 i nie może dysponować bronią, lekarz lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji. 5. W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń. 6. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową. 8. Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3–5, ponosi osoba poddana badaniu. 9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń.

1. Osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5, zwane dalej „osobami ubiegającymi się”, są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. 2. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne – na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. 3. Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. 4. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się.

1. Badania lekarskie i psychologiczne prowadzi się na koszt osoby ubiegającej się. 2. Maksymalna opłata za badanie lekarskie lub maksymalna opłata za badanie psychologiczne wynoszą odpowiednio 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym przeprowadzenie badania, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1. Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie. 2. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. 3. Odwołanie wnosi się na piśmie w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza albo psychologa, który wydał orzeczenie, do innego wybranego lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego. Odwołanie powinno zawierać uzasadnienie. 4. Lekarz albo psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do wybranego lekarza/psychologa w terminie 3 dni od dnia otrzymania odwołania. 5. Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania. 6. Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się. 7. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

1. Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. 2. Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego – w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawkę odpłatności za egzamin. Egzamin musi składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią. Komisja egzaminacyjna musi składać się z co najmniej trzech członków, z których przynajmniej jeden musi posiadać uprawnienia instruktora strzelań policyjnych lub instruktora wyszkolenia strzeleckiego. Stawka odpłatności za egzamin nie może być wyższa niż 20% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła: 1) warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7; 2) obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1; 3) obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25; 4) obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26; 5) zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32. 2. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4. 3. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1. 4. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

1. Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: 1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7; 2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6; 3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25; 4) przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2–4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1. 3. Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4, unieważnia się kartę rejestracyjną broni. 4. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. [Podstawa np. dla utraty licencji PZSS przy pozwoleniu sportowym.] 5. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie: 1) obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1; 2) obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3–5 oraz art. 19a ust. 4; 3) obowiązku zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26; 4) zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32; 5) wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art. 38; 6) zasady, o której mowa w art. 45; 7) zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej. 8. Osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, dopuszczenie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni, jest zobowiązana – w terminie 7 dni od dnia otrzymania ostatecznej decyzji – zwrócić dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni i amunicji do właściwego organu Policji.

1. Osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1–2 i 4 oraz ust. 5 (broń palna) albo art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2–6 (broń pneumatyczna), a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. 1a. Policja może za pokwitowaniem odebrać broń, amunicję i dokumenty osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. 2. Broń oraz dokumenty niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej. 3. Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1, 1a oraz 2, realizuje także Straż Graniczna na obszarze przejścia granicznego i w strefie nadgranicznej.

1. Osobie posiadającej broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni Policja (a żołnierzowi – Żandarmeria Wojskowa) odbiera za pokwitowaniem broń, amunicję oraz dokumenty w przypadku m.in.: wszczęcia procedury „Niebieskie Karty” w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej; zatrzymania tej osoby w związku ze stosowaniem przemocy domowej; wydania nakazu opuszczenia mieszkania lub zakazu zbliżania się; powiadomienia przez sąd o wydaniu stosownego postanowienia zabezpieczającego. 2. Broń, amunicję i dokumenty niezwłocznie przekazuje się do depozytu. 4. Osoba, której odebrano broń, jest obowiązana do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, o których mowa w art. 15a. 5. Zwrot broni następuje, jeżeli nie stwierdzono podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. W przeciwnym razie broń pozostaje w depozycie do czasu zakończenia tego postępowania.

Cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1. Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni. 2. Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie o tym fakcie właściwy organ Policji.

1. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. 1a. Za wykonanie tego obowiązku uważa się także pozbawienie broni palnej cech użytkowych. 2. Zbycie broni może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21. 3. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. 4. Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia.

1. Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi: Policja lub Żandarmeria Wojskowa (przejęcie do depozytu w trybie art. 19, 19a, 36 lub przekazania przez znalazcę); osoba, która utraciła prawo do posiadania (art. 22 ust. 3); osoba, która weszła w posiadanie po osobie zmarłej; osoba deponująca w trybie art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz art. 54. 2. Osoba składająca broń do depozytu (z wyjątkiem znalazcy) może wyrazić zgodę na jej zniszczenie, złożyć wniosek o zniszczenie albo oświadczenie o przeniesieniu własności na rzecz Skarbu Państwa. 3. W takim przypadku opłaty za deponowanie pobierane są po upływie roku od dnia złożenia do depozytu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie.

Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.

1. Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych – właściwe organy wojskowe, są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1. 2. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr zawierający dane osobowe osób posiadających pozwolenie na broń, dopuszczonych do posiadania broni, ubiegających się o pozwolenie lub dopuszczenie, posiadających kartę rejestracyjną broni; dane podmiotów z art. 29 ust. 1; urzędowe informacje i opinie; liczbę, rodzaj i cechy identyfikacyjne posiadanej broni. 5. Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu członków w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.

Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach łowieckich lub sportowych.

1. Świadectwo broni może być wydane m.in.: przedsiębiorcom i jednostkom, którzy powołali wewnętrzne służby ochrony; przedsiębiorcom z koncesją na ochronę osób i mienia; podmiotom prowadzącym strzelnicę; szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym (szkolenie, ćwiczenia strzeleckie); podmiotom realizującym filmy i przedsięwzięcia artystyczne; urzędom i przedsiębiorcom, których pracownikom broń jest niezbędna do ochrony osobistej; podmiotom w celach ratowniczych i sygnalizacyjnych; zarządcom/dzierżawcom obwodów łowieckich (odstrzał sanitarny). 3. Podmioty te po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 2 i art. 14 albo wynajmować broń od Policji lub Sił Zbrojnych RP.

1. Osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1–5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. 1a. Wymóg zatrudnienia nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy, ubiegających się o dopuszczenie podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. 1b. Osoby te są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1, jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. 2. Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej przez właściwy organ Policji. 4. Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1, potwierdza się w legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni. 2. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym im żołnierzom zawodowym.

1. Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw kultury, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim.

1. Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze całego państwa lub na określonych obszarach, na czas określony, w odniesieniu do wszelkiej broni lub niektórych jej rodzajów zakaz jej noszenia lub przemieszczania w stanie rozładowanym. 2. Zakaz dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie z przepisami ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie świadectwa broni wydanego podmiotom z art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6 oraz osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 i w art. 40.

1. Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którzy posiadają Europejską kartę broni palnej.

1. Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. 2. Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane. 3. Minister właściwy do spraw transportu, minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego.

1. Dopuszcza się przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe, o ile świadczą oni tego rodzaju usługi. 2. Przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem innych podmiotów niż określone w ust. 1 jest zakazane. 3. Organy celne, a także przewożące przesyłki podmioty inne niż operatorzy pocztowi, w razie stwierdzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 2, zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając najbliższy organ Policji, który niezwłocznie protokolarnie przejmuje broń lub amunicję do depozytu.

1. Przywóz broni i amunicji z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Osoby te, przekraczając zewnętrzną granicę Unii Europejskiej, są obowiązane do pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni i amunicji. 3. Jeżeli osoby te nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu organu celnego, a w terminie 14 dni od dnia przywozu wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.

1. Osobom deklarującym zakup broni palnej lub amunicji w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji, na ich wniosek, poświadcza uprzednią zgodę przewozową. 2. Uprzednia zgoda przewozowa zawiera w szczególności: wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji; nazwę/imię i nazwisko zbywcy i nabywcy; ich siedzibę/adres; adres dostawy; dane techniczne pozwalające na identyfikację broni lub amunicji; liczbę egzemplarzy broni lub sztuk amunicji. 3. Organ poświadcza uprzednią zgodę przewozową w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia jej wpływu.

1. Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego organu Policji. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wydania Europejskiej karty broni palnej, uprawniającej do wwozu broni na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

1. Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach: ochrony osobistej, łowieckich, sportowych, kolekcjonerskich, pamiątkowych. 2. Cudzoziemcom tym właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie na broń na okres pełnienia funkcji, po uzyskaniu pozytywnej opinii Komendanta Służby Ochrony Państwa.

Cudzoziemcy niewymienieni w art. 39 ust. 1 mogą posiadać broń i amunicję, jeżeli są one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych, członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności.

1. Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu. 2. Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, broń i amunicja podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

1. Cudzoziemcy przybywający na terytorium RP mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim oraz amunicję do niej w liczbie nieprzekraczającej łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na podstawie odrębnych przepisów. 2. Cudzoziemcy przybywający w celu udziału w imprezach sportowych (których regulamin wymaga użycia broni) lub rekonstrukcji historycznej mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą tym celom oraz amunicję w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów. 2c. Cudzoziemiec będący obywatelem państwa UE, zamieszkujący w RP i posiadający prawo pobytu, może posiadać broń łowiecką lub sportową na podstawie Europejskiej karty broni palnej, jeżeli broń jest w niej wpisana i jej posiadanie nie jest w RP zabronione. 3. Przywóz i wywóz odbywa się na podstawie zaświadczenia konsula RP, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu.

1. Cudzoziemcy niebędący obywatelami Unii Europejskiej lub niewymienieni w art. 39 ust. 1 mogą nabywać i wywozić z terytorium RP broń lub amunicję, które zgodnie z przepisami ustawy mogą posiadać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia, jeżeli otrzymali: zaświadczenie uprawniające do nabycia określonego rodzaju i liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji oraz zgodę na wywóz – wydane przez komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce nabycia. 4. Zgoda na wywóz broni lub amunicji jest ważna przez 2 dni od chwili ich nabycia. 6. Cudzoziemcy będący obywatelami innych niż RP państw UE mogą nabywać i wywozić broń lub amunicję na podstawie zgody przewozowej, poświadczonej przez komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce nabycia. 13. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1, art. 40, art. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 i 6.

1. Komendant wojewódzki Policji odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej i zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń. 2. Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o których mowa w art. 34, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust. 1.

Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach.

1. Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. 2. Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic.

1. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta). 2. Do postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz Służby Ochrony Państwa.

Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1. Kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej broń pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu albo grzywny. 2. Tej samej karze podlega, kto m.in.: nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo zdania jej do depozytu; nie zawiadamia Policji o utracie lub zbyciu broni; nie zawiadamia o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni; nosi broń w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej; przechowuje i nosi broń w sposób umożliwiający dostęp osób nieuprawnionych; przewozi broń środkami transportu publicznego bez prawidłowego zabezpieczenia; nosi broń wbrew ograniczeniu lub zakazowi; używa broni poza strzelnicami; narusza regulamin bezpieczeństwa na strzelnicy; nie zwraca dokumentów legalizujących posiadanie broni. 3. Kto posiada broń, nie mając przy sobie legitymacji posiadacza broni, Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni (a osoba dopuszczona – legitymacji i świadectwa broni), podlega karze grzywny. 4. W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, można orzec przepadek broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy. 5. Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu art. 54, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie określa: 1) tryb przeprowadzania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią, zwanego dalej „egzaminem”, przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń albo dopuszczenie do posiadania broni, zwaną dalej „zdającym”; 2) zakres przedmiotowy egzaminu; 3) skład komisji egzaminacyjnej, zwanej dalej „komisją”; 4) stawkę odpłatności za egzamin.

1. Egzamin organizują organy właściwe w sprawach wydawania pozwoleń na broń. 2. Egzamin przeprowadza komisja składająca się z co najmniej trzech członków, posiadających wiedzę z tematyki będącej przedmiotem egzaminu. 3. Organ imiennie wskazuje członków komisji do przeprowadzenia egzaminu lub egzaminu poprawkowego. 4. Pracami komisji kieruje przewodniczący wskazany przez organ spośród członków komisji.

Egzamin składa się z części teoretycznej i praktycznej.

1. Zakres przedmiotowy teoretycznej części egzaminu obejmuje sprawdzenie: 1) znajomości przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz przepisów wydanych na jej podstawie; 2) znajomości przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny dotyczących przestępstw związanych z bronią. 2. Teoretyczna część egzaminu trwa 30 minut i jest przeprowadzana w formie testu. Test składa się z 20 pytań jednokrotnego wyboru, którego wyniki wpisuje się na karcie egzaminacyjnej z części teoretycznej egzaminu. 3. Warunkiem zdania teoretycznej części egzaminu jest udzielenie przez zdającego prawidłowej odpowiedzi na co najmniej 18 pytań. 4. Poprawne zaznaczenie odpowiedzi polega na postawieniu znaku „X” na literze „A”, „B” lub „C”, odpowiadającej wybranej odpowiedzi. 5. W przypadku pomyłki zdający zakreśla kółkiem błędnie zaznaczoną odpowiedź i parafuje ją oraz poprawnie zaznacza odpowiedź, którą uznał za właściwą.

1. Część praktyczna egzaminu obejmuje: sprawdzenie wiedzy w zakresie przestrzegania szczegółowych zasad bezpieczeństwa na strzelnicy, zasad działania danej broni oraz bezpiecznego posługiwania się tą bronią, określania części broni, postępowania z bronią niesprawną w stopniu uniemożliwiającym dalsze jej użytkowanie, a także umiejętności prawidłowego rozkładania i składania oraz ładowania i rozładowywania broni palnej, rozpoznawania i usuwania zacięć tej broni oraz przeprowadzenie sprawdzianu strzeleckiego z użyciem danego rodzaju broni palnej. 2. Praktyczną część egzaminu przeprowadza się na strzelnicy, a wyniki wpisuje się na karcie egzaminacyjnej z praktycznej części egzaminu. 3. Praktyczną część egzaminu przeprowadza się z udziałem członka komisji posiadającego uprawnienia instruktora strzelań policyjnych lub instruktora wyszkolenia strzeleckiego. 5. Część praktyczną uważa się za zdaną, gdy zdający wykaże się znajomością zagadnień, o których mowa w ust. 1, oraz zaliczy sprawdzian strzelecki ze wszystkich rodzajów broni palnej objętych wnioskiem. 6. Sprawdzianu strzeleckiego nie przeprowadza się w przypadku broni sygnałowej oraz broni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy.

1. Przebieg egzaminu oraz jego wyniki są dokumentowane w protokole, którego integralnymi częściami są karty egzaminacyjne z teoretycznej i praktycznej części egzaminu. 2. Przed rozpoczęciem egzaminu komisja informuje zdającego o możliwości wpisania przez niego do protokołu uwag dotyczących przebiegu egzaminu, w tym o możliwości zgłoszenia wniosku o egzamin poprawkowy. 3. Po zakończeniu egzaminu protokół jest podpisywany przez przewodniczącego i członków komisji oraz przez zdającego.

1. W przypadku niezdania: 1) części teoretycznej egzaminu – zdającego nie dopuszcza się do części praktycznej egzaminu; 2) części praktycznej egzaminu – egzamin poprawkowy obejmuje wyłącznie tę część egzaminu. 2. Zdającemu przysługuje: jeden egzamin poprawkowy z części teoretycznej i jeden egzamin poprawkowy z części praktycznej; jednorazowa możliwość zmiany terminu egzaminu lub egzaminu poprawkowego, usprawiedliwiona ważną przyczyną. 3. Niestawienie się zdającego w wyznaczonym terminie, w innym przypadku niż usprawiedliwiona zmiana terminu, skutkuje niezdaniem danego egzaminu.

1. Stawka odpłatności za egzamin wynosi: 1) 18% minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń albo 10% – w dniu złożenia wniosku o przystąpienie do egzaminu poprawkowego; 2) 12% minimalnego wynagrodzenia za pracę – dla dopuszczenia do posiadania broni (albo 10% za egzamin poprawkowy); 3) 4% minimalnego wynagrodzenia za pracę – dla pozwolenia w celach szkoleniowych dla nauczycieli przysposobienia obronnego (albo 10% za egzamin poprawkowy). 2. W przypadku ubiegania się o pozwolenie w kilku celach albo o pozwolenie i dopuszczenie – w zakresie tych samych rodzajów broni – przeprowadza się jeden egzamin. 4. Pisemny dowód wniesienia opłat dostarcza się do organu nie później niż na dwa dni przed dniem przystąpienia do egzaminu albo egzaminu poprawkowego. 5. Nieuiszczenie opłaty lub nieprzedstawienie dowodu w terminie skutkuje niedopuszczeniem do egzaminu i niezdaniem danego egzaminu.

Szczegółowy zakres sprawdzianu strzeleckiego (wybór): 1. Broń palna bojowa – pistolety/rewolwery centralnego zapłonu: tarcza TS2, 15 m, 6 sztuk amunicji, postawa stojąca, 6 minut; zaliczenie – co najmniej 35 punktów. 3. Pistolety maszynowe ogniem pojedynczym: tarcza TS10, 25 m, 10 sztuk, stojąca, 10 minut; zaliczenie – co najmniej 8 trafień. 4. Strzelby gładkolufowe: tarcza TS3, 15 m, 3 sztuki nabojów z pociskiem kulowym, stojąca, 3 minuty; zaliczenie – co najmniej 2 celne strzały. 5. Karabinki samoczynne, samopowtarzalne i karabiny ogniem pojedynczym: tarcza TS10, 50 m, 10 sztuk, postawa leżąca, 10 minut; zaliczenie – co najmniej 8 trafień. 6. Broń bocznego zapłonu: pistolet – tarcza TS2, 15 m, 5 sztuk, stojąca, 5 minut, ≥35 pkt; karabinek – tarcza TS2, 25 m, 5 sztuk, leżąca, 5 minut, ≥35 pkt.

Rozporządzenie określa szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji przez: 1) podmioty posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń na okaziciela (art. 29 ust. 1 pkt 3–7 ustawy); 2) osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy.

Broń i amunicję przechowuje się w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, zwanym dalej „magazynem broni”, lub w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450.

1. Osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. 2. Broń w liczbie powyżej 50 egzemplarzy i amunicję do niej przechowuje się w pomieszczeniu wyposażonym dodatkowo w zabezpieczenia określone w § 4 ust. 1 pkt 1–4 (m.in. gaśnica, drzwi i okna o podwyższonej odporności, system sygnalizacji włamania).

1. Osoby posiadające broń palną i amunicję w celach kolekcjonerskich oraz pamiątkowych, w przypadku przechowywania jej poza urządzeniami klasy S1, mogą je przechowywać w gablotach po spełnieniu warunków: 1) gabloty mają: konstrukcję z materiałów zapewniających stabilność; możliwość przytwierdzenia do podłoża lub zablokowania utrudniającego zmianę położenia; przeszklenie ze szkła o zwiększonej odporności co najmniej w klasie P6B wg PN-EN 356; zamknięcia co najmniej w klasie 5 wg PN-EN 12209; 2) okna w pomieszczeniu są zabezpieczone kratami, siatką lub żaluzjami antywłamaniowymi (PN-EN 1627) albo szybami klasy co najmniej P4A (PN-EN 356); 3) drzwi wejściowe są wzmocnione blachą stalową co najmniej 2 mm, z blokadą przeciwwyważeniową oraz zamkiem co najmniej klasy „7” (PN-EN 12209) i zasuwą na kłódkę co najmniej klasy „5” (PN-EN 12320). 3. Broń w liczbie powyżej 50 egzemplarzy i amunicję do niej przechowuje się z zastosowaniem dodatkowego zabezpieczenia (system sygnalizacji włamania).

Urządzenia do przechowywania broni posiadają deklaracje zgodności z odpowiednimi Polskimi Normami lub certyfikaty zgodności z odpowiednimi Polskimi Normami, wydane przez jednostkę certyfikującą akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji.

1. Broń palną nosi się w kaburach lub futerałach. 2. Broń palną przeznaczoną do ochrony osobistej nosi się w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała. 3. Broń palną nieprzeznaczoną do ochrony osobistej, o ile jest to możliwe ze względu na jej ilość i wielkość, nosi się w sposób określony w ust. 2. 4. Broń palną przeznaczoną do celów łowieckich w obwodach łowieckich nosi się w czasie polowania w sposób określony w przepisach Prawa łowieckiego.

1. Podmiot posiadający broń i amunicję prowadzi ewidencję posiadanej broni i amunicji. 2. Ewidencję wraz z kopiami dokumentów zakupu przechowuje się w magazynie broni. 3. Ewidencja posiadanej broni zawiera m.in.: nazwę i markę broni; kaliber i rok produkcji; numer i serię broni; inne cechy identyfikacyjne wraz z wyposażeniem dodatkowym; podstawę nabycia lub przejęcia; datę zewidencjonowania; podstawę i datę przekazania oraz zdjęcia broni z ewidencji. 4. Ewidencja posiadanej amunicji zawiera: kaliber i typ amunicji; podstawę nabycia lub przejęcia; ilość zakupionej lub przejętej amunicji; informacje o stanie amunicji (przychód i rozchód).

Podmioty i osoby, które uzyskały pozwolenie na broń przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów, o których mowa w § 3–6: w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia; albo z dniem uzyskania nowego pozwolenia na broń.

Rozporządzenie określa: zakres i formę prowadzenia szkoleń pozwalających na uzyskanie dodatkowych kwalifikacji, o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 3 i art. 15c ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji; jednostki uprawnione do prowadzenia tych szkoleń; sposób oceny stanu narządu wzroku; wzory orzeczenia lekarskiego, karty badania lekarskiego, orzeczenia psychologicznego oraz zaświadczeń o wpisie do rejestru lekarzy i psychologów upoważnionych.

1. Szkolenie pozwalające na uzyskanie dodatkowych kwalifikacji dla lekarzy obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne, w wymiarze łącznym co najmniej 42 godzin, w zakresie m.in.: wybranych przepisów o broni i amunicji; wybranych informacji o broni; zasad orzecznictwa lekarskiego (sprawność psychofizyczna do dysponowania bronią); metodyki badań układu nerwowego, stanu psychicznego, wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu; problematyki alkoholizmu i uzależnień; sposobu dokumentowania badań. 2. Szkolenie dla psychologów obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne, w wymiarze łącznym co najmniej 60 godzin, w zakresie m.in.: wybranych przepisów o broni; zasad orzecznictwa psychologicznego; metodyki badań oceniających poziom rozwoju intelektualnego, osobowość i dojrzałość społeczną; problematyki alkoholizmu i uzależnień.

1. Jednostkami uprawnionymi do prowadzenia szkolenia dla lekarzy są: Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi; Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie; Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie. 2. Jednostkami uprawnionymi do prowadzenia szkolenia dla psychologów są: Polskie Towarzystwo Psychologiczne; Stowarzyszenie Psychologów Sądowych w Polsce.

Sposób oceny stanu narządu wzroku określa załącznik nr 1. Wzory: karty badania lekarskiego (zał. nr 2), orzeczenia lekarskiego (zał. nr 3), orzeczenia psychologicznego (zał. nr 4), zaświadczenia o wpisie do rejestru lekarzy upoważnionych (zał. nr 5) oraz zaświadczenia o wpisie do rejestru psychologów upoważnionych (zał. nr 6). [Treść załączników — druki urzędowe — dostępna w oryginalnym PDF aktu.]

§1. Kto bez wymaganego zezwolenia wyrabia broń palną albo amunicję lub nią handluje — kara pozbawienia wolności od roku do 10 lat. §2. Kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję — kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. §3. Kto, mając zezwolenie na posiadanie broni palnej lub amunicji, udostępnia lub przekazuje ją osobie nieuprawnionej — kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. §4. Kto nieumyślnie powoduje utratę broni palnej lub amunicji, którą zgodnie z prawem dysponuje — kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.